Ocenić lekarza

Posted on

Czasami bywa tak, ze trafiamy przypadkowo do świetnego specjalisty, który nie tylko dobrze i troskliwie się nami zajmuje, ale wykazuje się wyjątkową fachowością, kierując na specjalistyczne badania i starając się za wszelka cenę wyleczyć pacjenta. Wizyty w takim gabinecie nie uważa się za straconą, a potrzeba w przyszłości zawsze skłania do powrotu w to właśnie miejsce i do tego lekarza.

Pacjent często chce w jakiś sposób odwdzięczyć się za te starania i serdeczne podejście, ale nie bardzo wie jak może tę wdzięczność wyrazić. Dobrym sposobem jest z pewnością internetowy ranking lekarzy. Mając duże zaufanie do specjalisty warto pomyśleć, o zamieszczeniu jego kandydatury w jednym z takich rankingów. Do wyboru jest ich kilkaset, ale warto poszukać takiego, w którym jest już sporo pozycji a opinie o lekarzach są rzetelne i z prawdziwego zdarzenia, a nie ograniczają się do jednego zdawkowego określenia.

Zamieszczenie lekarza w takim rankingu pozwoli mu pokazać się innym pacjentom i wpłynie na jego opinię w środowisku. Opinia ta ma ogromne znaczenie w sytuacji, gdy gabinetów jest tak wiele a pacjenci starają się wybrać tych najlepszych gwarantujących fachowe podejście i dobre efekty.

Właściwy plan leczenia jest jednym z nieodzownych warunków powodzenia w zapobieganiu i leczeniu chorób, wad i uszkodzeń narządów ruchu.

Czynności wstępne polegają z reguły na przeprowadzeniu dokładnych wywiadów chorobowych, ustaleniu rozpoznania głównego oraz ew. uszkodzeń wtórnych. Postępowanie to zostało omówione w poprzednich rozdziałach.

Planowanie leczenia nie może się opierać wyłącznie na analizie zjawisk chorobowych. Szczególnie ważnymi czynnikami, które należy uwzględnić w wytyczaniu leczenia, są wiek chorego, jego indywidualność, stan fizyczny i możliwości kompensacyjne.

Wiek chorego stwarza szereg odrębności w dynamice procesu chorobowego i w reakcjach korekcyjnych organizmu.

Niemowlęctwo i okres Wczesnego dzieciństwa charakteryzują się szybkim wzrostem i wielką podatnością szkieletu na działanie zarówno czynników zniekształcających, jak i korekcyjnych. Zniekształcenia związane z pierwotnym uszkodzeniem stref wzrostowych kości pogarszają się w miarę wzrostu, gdy tymczasem odchylenia osiowe kości warunkowane asymetrią w obciążaniu rosnących przynasad poddają się łatwo leczeniu, stanowiąc dowód „plastyczności” kości.

Procesy zapalne przebiegają zazwyczaj szybko, nie powodują jednak zesztywnień stawowych, gdyż tkanki aparatu torebkowo-stawowego i ścięgnisto–więzadłowego nie wykazują w tym okresie rozwojowym skłonności do zwyrodnienia włókmisto-tłuszczowego.

Okres niemowlęctwa i wczesnego dzieciństwa jest domeną leczenia zachowawczego przy użyciu opatrunków redresujących, aparatów odciążających itp.

Powodzenie leczenia zachowawczego polega więc w dużej mierze na wytworzeniu przewagi działania sił naprawczych nad siłami zniekształcającymi.

Okres późnego dzieciństwa i okres młodzieńczy charakteryzują się stopniowym zmniejszaniem szybkości wzrostu i proporcjonalnym zmniejszaniem podatności szkieletu na działanie czynników kształtujących zarówno szkodliwych, jak i korekcyjnych. Dlatego leczenie zachowawcze bywa coraz częściej uzupełniane czy zastępowane zabiegami operacyjnymi. Dzieci doskonale znoszą aparaty ortopedyczne, jednak u młodzieży liczyć się należy ze sprzeciwami ze względu na oszpecenie.

Wiek dojrzały cechuje się stabilizacją kształtów i dużą wytrzymałością mechaniczną układu szkieletowego. Na okres ten przypada największe obciążenie narządów ruchu i znaczne zmniejszenie zdolności regeneracji tkanek., co powoduje zmiany zwyrodnieniowe w aparacie stawowym i więzadłowo-ścięgm-stym. Narząd ruchu reaguje w tym okresie niekorzystnie zarówno na przeciążenie czynnościowe, jak i na zbyt długie unieruchomienie. Wiek dojrzały jest domeną stosowania operacji rekonstrukcyjnych, wspomaganych z reguły kine-syterapią oraz usprawnianiem leczniczym.

Wiek starczy charakteryzuje się m. in. osłabieniem struktury kośćca i zmianami zwyrodnieniowymi w układzie torebkowo-stawowym i więzadłowo-ścięg-nowym. Ogólna aktywność życiowa i sprawność narządów ruchu u osób starszych zmniejsza się znacznie, jednak zachowanie tej zmniejszonej przez wiek aktywności jest warunkiem uniknięcia ciężkich zaburzeń miejscowych (zanik kości, zesztywnienia, obrzęki, bóle) i ogólnych (zaburzenia krążenia i oddychania, upadek sił, otępienie). W okresie starczym nie należy więc podejmować pochopnie większych zabiegów naprawczych, stawiając na pierwszym miejscu walkę z bólem i utrzymanie bądź przywrócenie w najkrótszym czasie choćby ograniczonej czynności narządów ruchu.

O indywidualności chorego decyduje nie tylko zespół jego głównych cech psychicznych, poziom umysłowy itd., lecz również położenie społeczne, warunki pracy i wykonywany zawód. Zadanie lekarza polega na przystosowaniu planu leczenia do niezmiennych cech indywidualnych chorego, a także do jego warunków życiowych. U dzieci i młodzieży uwzględnić więc należy szczególnie zagrożenie w nauce szkolnej, u osób dorosłych zagrożenie utraty korzystnej pracy itp.

Plan leczenia nie może przekraczać wydolności psychicznej i fizycznej chorego. Możliwość konfliktów między założeniami planu leczenia a zapatrywaniami i interesami chorego zarysowuje się szczególnie ostro w okresie jego największej aktywności życiowej. Najlepiej, jeśli lekarz zajmie wtedy stanowisko doświadczonego i wnikliwego doradcy, który może, a nawet powinien wypowiadać stanowczo swoje zdanie, nie wolno mu jednak pomijać wątpliwości czy zastrzeżeń zgłaszanych przez chorego.

Często chorzy mają inny pogląd na powodzenie i wyniki leczenia, niż lekarz im to przedstawia, nierzadko wyrażają zgodę na część planu leczenia, uzależniając dalszą decyzję od uzyskanych postępów. Rozmowy z chorymi wymagają nie tylko doświadczenia lekarskiego, lecz również znajomości reakcji psychicznych cierpiącego człowieka.

Ogólny stan fizyczny chorego odgrywa wielką rolę w wytyczaniu leczenia. Szczególne problemy powstają w razie współistnienia chorób, zwłaszcza o długotrwałym przebiegu (gruźlica, cukrzyca, choroby wątroby), nakazujących odstąpienie od typowych rozwiązań ze względu na niebezpieczeństwa wynikające z mniejszej tolerancji organizmu, bądź też z obawy zaostrzeń. Niekiedy można równocześnie leczyć następstwa wypadku i dawniej istniejące zniekształcenia (np. nadkłykciowe złamanie uda przy sztywnym przykurczonym kolanie daje możność wyrównania przykurczu).

Ocena wydolności narządu krążenia i oddychania zasługuje na szczególną uwagę. Często wskazane jest dostosowanie planu leczenia do opinii doświadczonego specjalisty chorób wewnętrznych. Lekarzowi tej specjalności trudniej jednak przewidzieć, na jakie obciążenia naraża chorego zabieg operacyjny, jakie zaś wynikną z istniejących zaburzeń i podczas leczenia zachowawczego,

Niedomoga krążenia stanowić może wskazanie do leczenia operacyjnego w przypadkach niektórych złamań u starszych osób. Długie leczenie zachowawcze obciąża często więcej narząd krążenia i oddychania tych chorych niż zabiegi operacyjne, uwalniające ich od bólu i zezwalające na szybki powrót do zwykłego trybu życia.

Skutki przebytych niepowodzeń lub powikłań w leczeniu, szczególnie rozległe blizny, przykurcze, zmiany zniekształcające stawów i przewlekłe obrzęki, mogą nakazywać bądź to odstępstwo od typowych rozwiązań operacyjnych, bądź też wymagać usunięcia lub zmniejszenia wymienionych zmian.

Stopień kompensacji wady lub zniekształcenia wpływa w dużej mierze na plan postępowania lekarskiego. Np. znacznego stopnia skrzywienie kręgosłupa wyrównane odpowiednio rozłożonymi przeciwskrzywieniami stwarza inne wskazania niż skrzywienie mniejsze, lecz niewyrównane i pogarszające się stopniowo. Prócz stopnia kompensacji bierze się również pod uwagę wydolność odcinków kompensujących. Przeciążenie lub niewydolność tych odcinków nakazuje zmianę sposobu kompensacji.

Etapowość leczenia wynika najczęściej z mnogich uszkodzeń przez ten sam czynnik chorobowy (np. skrócenie kończyny dolnej, zniekształcenie stopy i zwichnięcie biodra w następstwie poliomyelitis) bądź z uszkodzeń czy powikłań wtórnych (np. odleżyny w przebiegu złamań kręgosłupa z uszkodzeniem rdzenia), bądź też z młodego wieku chorego. Zabiegi połączone z resekcją nasad mogą zahamować u dzieci wzrost kości, nie należy więc wykonywać tego typu operacji u chorych poniżej 12—14 roku życia.

Każdy plan leczenia oraz ew. etapy jego realizacji należy wpisać do historii choroby, zaopatrzyć datą i podpisem lekarza. W ten sposób należy notować również wszystkie zmiany w realizacji planu, jego uzupełnienia itp. Postępowanie takie zapewnia ciągłość leczenia mimo nieuniknionych zmian osobowych w zespole lekarskim.


13,375 thoughts on “Ocenić lekarza


    Fatal error: Allowed memory size of 67108864 bytes exhausted (tried to allocate 3147170 bytes) in /home/content/b/e/s/best5902/html/wp-includes/comment-template.php on line 1712